ഓണം വരുന്നു

ഓണം വരുന്നു.
പ്രകൃതിയിലും മനസ്സിലും.
ഇത് മനുഷ്യരുടെയും പ്രകൃതിയുടെയും ഓണമാകട്ടേ.
കമ്പോളത്തിന്റെയും വെറും ചടങ്ങുകളുടെയുമല്ലാതെ.

ദൈവകൃപ

ദൈവകൃപയാൽ ഉരുൾപൊട്ടൽ പകലായെന്ന് ജോസഫ് വാഴയ്ക്കൻ എം.എൽ.എ.
ശരിയാണ്; അത് രാത്രിയായെങ്കിൽ മരണം പല മടങ്ങായേനെ.
പകൽ തന്നെ ഈ ദുരന്തം നമുക്കുതന്ന ദൈവത്തിന് സ്തുതി പാടാതിരിക്കുന്നതെങ്ങനെ?

അന്വേഷണവും കണ്ടെത്തലും

അന്വേഷണവും  കണ്ടെത്തലും

അടിമസമൂഹത്തിൽനിന്നുയരേണ്ട ആക്രന്ദനമായ വന്ദനത്തിന്റെ, പ്രാർഥനയുടെ,  പ്രത്യയശാസ്ത്രം സമൂഹവിരുദ്ധമാണ്.    ദാനം എന്നത് അതേ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിന്റെ മറ്റൊരു ‘ദാനം’ മാത്രം. ദാനം സ്വീകരിക്കാൻ ഭൂരിപക്ഷത്തെ തയാറാക്കി നിർത്തുന്നിടത്താണ് തങ്ങളുടെ ആർഭാടജീവിതത്തിനിടയ്ക്ക്  മറ്റുള്ളവർക്ക് ഇത്തിരി ദാനം നൽകി കേമരാകാൻ ചിലർക്ക് അവസരം ലഭിക്കുന്നത്. സമൂഹത്തിൽ നിലനിന്ന അടിമ-ഉടമബന്ധത്തിന്റെ സന്താനമാണ് ഈ സങ്കല്പം. മതങ്ങളെല്ലാം ഈ സമൂഹസങ്കല്പത്തിൽനിന്നാണ് രൂപം കൊണ്ടിട്ടുള്ളത്. സക്കാത്തും നോമ്പുതുറയുമൊന്നും ഇതിൽനിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കുന്നില്ല. 
 ഓരോ വ്യക്തിക്കും അയാളുടെ വിശ്വാസം വച്ചുപുലർത്താൻ അവകാശമുള്ളപ്പോൾത്തന്നെ ആ വിശ്വാസവും ആചാരങ്ങളും രൂപംകൊണ്ടതെങ്ങനെയെന്ന് ചരിത്രപരമായി അന്വേഷിക്കാൻ അയാൾ ബാധ്യസ്ഥനുമാണ്. ‘ശ്രീ മുരളീധരാ ഭജനസമിതി‘യുടെ കാര്യദർശിയും ഭക്തിഗാനരചയിതാവും പ്രാർഥനാസംഘാടകനുമായിരുന്ന രാജശേഖരൻ ഇതെഴുതാൻ കഴിയുന്ന എസ്. രാജശേഖരനായി വളർന്നത് ഇങ്ങനെയൊരു അന്വേഷണത്തിലൂടെയും കണ്ടെത്തലിലൂടെയുമാണ്.   അതിവിദൂരഭാവിയിലെങ്കിലും സമൂഹത്തിന് ഈ തിരിച്ചറിവുണ്ടാകുമെന്നാണ് എന്റെ പ്രതീക്ഷ. എനിക്ക് മനുഷ്യനിൽ വിശ്വാസമുണ്ട്.

കുരുതിക്ക് ആളാരെന്നറിക

കുരുതിക്ക് ആളാരെന്നറിക

      

കതിര് പൂട്ടിയോ കതിരവൻ? നാളെ-

ക്കുരുതിക്കാളാരെന്നറിക സഞ്ജയാ,    

അറിവുമാഴവുമഴിയുമീ രണ-

നിണമൊഴുക്കിനെന്നറുതി? ചൊല്ലുക.

കൊടിയ ശാപത്താലെരിയും നാടിന്റെ

നിലവിളിയല്ലോ ചെവി നിറയെ,-

ന്നരുമകൾ മക്കൾ, ചുടലച്ചാമ്പലാൽ

                        കുറി തൊടുന്നവർ , സഹജാതർ ചിന്നും

ചുടുനിണം മാറിൽ കളഭമാക്കുവോർ

കുടൽമാല ചൂടി ഞെളിയുവോർ, പെണ്ണിൻ

സിരകളിൽ ദർപ്പത്തെരുക്കൂത്താടുവോർ,

സിരകളിൽ ക്രൌര്യം പതയുവോർ, മദ-

ലഹരി കുങ്കുമതിലകമാക്കുവോർ

അവരെന്തുചെയ്‌വൂ സമരഭൂവിൽ? ഈ

പുതിയ സോദരപ്പകയാളും പോരിൽ?

പറക സഞ്ജയാ, മിഴികളിൽ കരി-

മഷിയൊഴിച്ചൊരീ പകലുകൾ, കാളും

പകതന്നഗ്നിയിൽ ജ്വലിച്ചുരുകുമീ-

യിരവുകൾ, നാവും നഖവും നീട്ടി നാ-

ടലയും ക്രൌര്യങ്ങൾ, ഇരവിൻ മേലാപ്പിൽ

തലകീഴായ് തൂങ്ങും കരിനാഗങ്ങൾ,

പാഴിടിയും കോടക്കാർനിരകളും മൂടും

ജനപദങ്ങൾ, തന്നനുജനെച്ചതി

ക്കുഴിയിലാഴ്ത്തുവാനിരവിലും പക-

ലൊളിയിലും വെള്ളച്ചിരി തൂകി ക്രൌര്യ-

നഖരം കൂർപ്പിക്കും നഗരികൾ, എങ്ങെൻ

നിനവുകൾ, കർമ്മപരിപാകങ്ങൾ,

ഞാനെവിടൊളിപ്പിച്ചീപ്പകയാളും പോരിൻ

കഥകൾ കേൾക്കേണ്ടൂ, പറക സഞ്ജയാ….

കതിരുപൂട്ടിയോ കതിരവൻ? രാവിൽ

പടകുടീരങ്ങളെരിഞ്ഞുതീരുന്നോ?

ഒരമ്മ നൊന്തുപെറ്റവർ തമ്മിൽക്കുത്തി-

ക്കുടലെടുത്തവരണിയുന്നോ മാറിൽ?

എരിയുമഗ്നിയിൽ നഗരപർവങ്ങ-

ളുരുകി വീഴുന്നോ? ചുടലയായ് പേറ്റു-

പുരയെരിയുന്നോ? ശരണമറ്റവർ,

കിടാങ്ങൾ, പെണ്ണുങ്ങ,ളബ,ലരാർത്തന്മാ-

രലറിക്കേണോടിത്തിരയുന്നോ ചുറ്റും?

ജനമൊഴിഞ്ഞൊരീ ജനപദത്തിൽ

                   നാമിനിയാരെച്ചൊല്ലിക്കരയണം നാളെ?

                   കുരുതിക്കാളില്ലെന്നറികെ വാതുവ,-

                   ച്ചവരവർ നെഞ്ചം പിളരണോ നമ്മൾ?

                                                                                                                       *

നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസവും ജീവിതവും

പഠിച്ച മലയാളികളിലേറെയും കേരളത്തിനുപുറത്തെന്ന് പഠനങ്ങ
ൾ. അതിൽ അസ്വാഭാവികതയൊന്നും കാണുന്നില്ലെന്നല്ല, അതിൽ നാം അഭിമാനിക്കുകയും ചെയ്യും. പിറക്കുന്ന ഓരോ കുട്ടിയെയും ഡോക്ടറോ എഞ്ചിനീയറോ ആക്കി നാടുകടത്താനുള്ള വ്യഗ്രതയിലാണ് മാതാപിതാക്കളിന്ന്. നമ്മുടെ ജീവിതത്തെയും നാടിനെയും മക്കളെയും മറന്ന് നാം എന്താണ് തേടുന്നത്? നേടുന്നത്?

പ്രകൃതിവിഭവങ്ങളിലെന്നതുപോലെ മനുഷ്യവിഭവങ്ങളിലും മുന്നിട്ടുനിൽക്കുന്ന നാടാണ് കേരളം. എന്നാൽ ഈ വിഭവസമൃദ്ധിയെ വേണ്ടവണ്ണം ഉപയോഗിക്കാൻ നമ്മുടെ വിദ്യ്യാഭ്യാസത്തിനോ ജീവിതക്രമത്തിനോ കഴിയുന്നില്ല. അവയുടെ സംവിധാനത്തിൽ ഇങ്ങനെയൊരു ചിന്ത കടന്നുവരുന്നതേയില്ല! നമ്മുടെ സമ്പത്തും മനുഷ്യശക്തിയാകെയും വിനിയോഗിച്ച് പരമപ്രാധാന്യം നൽകി നാം നിർവഹിക്കുന്ന വിദ്യാഭ്യാസം അല്പലാഭത്തിനുവേണ്ടി മറുനാടുകൾക്ക് വിൽക്കുമ്പോൾ നാം നമ്മെത്തന്നെയും നാടിനെയും നമ്മുടെ മക്കളെയും ശൂന്യതയിൽത്തള്ളുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. നമ്മുടെ നാടിനും നമുക്കും കിട്ടേണ്ട അപാരമായ സാധ്യകൾ അവഗണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഇതിന് അറുതിവന്നേ പറ്റൂ. നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസവും ജീവിതവും മറ്റാർക്കും വേണ്ടിയല്ല, നമുക്കുവേണ്ടിത്തന്നെ നാം രൂപപ്പെടുത്തണം.
നമ്മുടെ ആവശ്യം കഴിഞ്ഞുള്ളവർ മാത്രമാകണം വെളിയിൽ പോകുന്നത്.തൊഴിൽതെണ്ടിപ്പടയെ പടയ്ക്കുകയല്ല, നാടിന്റെ സാധ്യകൾകണ്ട് പണിയെടുക്കാൻ പ്രാപ്തരായവരെ സൃഷ്ടിക്കുകയാണ് നാം ചെയ്യേണ്ടത്.

കവിത  


            ഇടങ്ങൾ.

ഇടത്ത് നിന്നവൻ
വലംതിരിയുമ്പോഴും
വലത്ത് നിന്നവൻ
ഇടം തിരിയുമ്പോഴും
ഇടംതിരിവിന്റെ കൂട്ടിയിടി
ഒഴിവാക്കാനാവില്ല.
അതിൽനിന്ന് ചിതറിത്തെറിക്കുന്ന തരികൾ
മിന്നിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും;
ഉടനെ ചാരമാകുംവരെ.

ഇടത്തുനിന്നവന്റെ ഇടത്തിലും
വലത്തുനിന്നവന്റെ വലത്തിലും
ഇടങ്ങളിടിയുന്നത്
അവരറിയാതെയല്ല.
ഇടച്ചിലിന്റെ ചെന്നിനായകങ്ങളിൽ
മുട്ടയിട്ടുപെരുകുന്ന ആവിലതകൾ
ചൂടേറ്റുവിരിഞ്ഞ്
പറക്കമുറ്റുമ്പോൾ
ഇടംവലംതിരിക്കാൻ
അവസരങ്ങളുടെ ശബളവാദങ്ങൾ
കൂടുകൾ നിരത്തിയിരിക്കും.
കൂട്ടിൽ,
ഇടംവലങ്ങൾ മറന്ന്
ഇടയാതെ
ഇണങ്ങിയിണങ്ങിത്തന്നെ കിടക്കും;
അവനെന്നപോലെ
അവളും.

                                                മനുഷ്യബോധത്തിന്റെ കാളിമ

ഇന്ന് കർക്കിട്കവാവ്. കേരളത്തിൽ ലക്ഷങ്ങൾ വാവുബലിയിട്ടു. മാധ്യമങ്ങൾ അവ ആഘോഷമാക്കി ജനങ്ങളുടെ ‘ദർശനപുണ്യം’ നേടി. മാധ്യമങ്ങൾക്കും ജനത്തിനും അന്ധവിശാസങ്ങൾക്കും കുശാൽ!
വളർന്നുവരുന്ന വിവേകരാഹിത്യത്തിനും.
മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനാക്കുന്ന അടിസ്ഥാനസ്വഭാവമാണ് യുക്തിബോധം. ഓരോന്ന് ചെയ്യുമ്പോഴും അതെന്തിന് അതിന്റെ അർഥമെന്ത്, പ്രയോജനമെന്ത് എന്നിങ്ങനെ ചിന്തിക്കുക മനുഷ്യസ്വഭാവമാണ്. എന്നാൽ മതവും വിശ്വാസവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളിൽ അവൻ/അവൾ അതെല്ലാം കൈയൊഴിയുന്നു. എന്നുവച്ചാൽ മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനല്ലാതാകുന്നു.

കർക്കിടകവാവ് മനുഷ്യബോധത്തിന്റെ കാളിമയുടെ പ്രതിനിധാനമാണ്.