നമ്മുടെ ചലച്ചിത്രമേളകൾ.

ഇംഗ്ലീഷ് അറിയുന്നവർ മാത്രം കണ്ടാൽ മതി കേരളത്തിലെ ചലച്ചിത്രമേളയെന്ന തീരുമാനം ധാർഷ്ട്യത്തിന്റെയും വിവരക്കേടിന്റെയും സാംസ്ക്കാരികാടിമത്തത്തിന്റെയും പാരമ്യം കുറിക്കുന്നു. നമ്മുടെ സാംസ്ക്കാരികരംഗങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നവർക്ക് ലക്ഷ്യബോധമോ കാര്യബോധം പോലുമോ ഇല്ലെന്നതിന്റെ ഏറ്റവും ഒടുവിലത്തെ ഉദാഹരണം മാത്രമാണിത്.
മലയാള സിനിമയ്ക്ക് മലയാളം പേരുകള്‍ നിര്‍ബന്ധമാക്കണമെന്നും മലയാളം പേരുകളില്ലാത്ത ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക് സബ്‌സിഡി നല്‍കേണ്ടതില്ലെന്നുമുള്ള നിർദ്ദേശങ്ങൾ മുമ്പുണ്ടായി. അത് മറ്റൊരസംബന്ധം. ഇംഗ്ലീഷ് പേരുകൾക്കും ഇംഗ്ലീഷ് രീതികൾക്കും പിന്നാലെ അന്ധമായി പായുന്നതിന്റെ മറുവശം മാത്രമാണത്. ആയിടെ ഞാൻ സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നതുപോലെ, അവയ്ക്ക് സബ്സിഡി തടയുകയല്ല, മലയാളത്തനിമയുള്ള പേരുകൾക്കും സംസ്ക്കാരപോഷകമായ സിനിമകൾക്കും പ്രോത്സാഹനം നൽകുന്ന നടപടിയാണ് ഉണ്ടാവേണ്ടത്.
സിനിമയെ സ്നേഹിക്കുകയും അതാസ്വദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർക്കെല്ലാം പ്രവേശനം സാധ്യമാവുന്നതാവണം നമ്മുടെ ചലച്ചിത്രമേളകൾ.

അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾ വിചാരണ ചെയ്യപ്പെടണം

‘കൊല്ലൂരിലും കൊടുങ്ങല്ലൂരിലും കുമാരനല്ലൂരിലും വാഴും’ ഉഗ്രമൂർത്തിയായ ജനനിയുടെ കുമാരനല്ലൂരിലെ ക്ഷേത്രത്തിന് തീ പിടിച്ചതായാണ് കേരളപ്പിറവിദിനത്തിലെ പുലർവാർത്ത. സർവരക്ഷകരായി വാഴ്ത്തപ്പെടുന്ന ദൈവങ്ങൾ സ്വന്തം ഇരിപ്പിടം പോലും സംരക്ഷിക്കാനാവതെ കത്തിയെരിയുന്നതും വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിത്താഴുന്നതുമായുള്ള വാർത്തകൾ പുത്തരിയല്ല. എന്നാൽ ഈ സന്ദർഭങ്ങളിൽപ്പോലും ഭക്തന്മാരെന്നുമാത്രമല്ല, പുരോഗമന സ്വഭാവം പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന പ്രവർത്തകരും മാധ്യമങ്ങളും പോലും വിവേകം വിട്ട് മൌനം പാലിക്കുന്നു. മതത്തെയോ ആചാരങ്ങളെയോ കുത്തിനോവിക്കാൻ പാടില്ല. എന്നൽ അവയുടെ അയുക്തികനിലപാടുകളെ അവസരം കിട്ടുമ്പോൾ വിമർശിക്കുകതന്നെ വേണം. ഈ നിലപാടാണ് പതിറ്റാണ്ടുകൾ മുമ്പുവരെ നാം സ്വീകരിച്ചിരുന്നത്. പക്ഷേ പിന്നീട് അത് കൈവെടിഞ്ഞു. അനാചാരങ്ങളുടെയും ആഭിചാരങ്ങളുടെയും തിരിച്ചുവരവിനും ആധിപത്യത്തിനും ഇത് ഏറെ വഴിവച്ചിട്ടുണ്ട്. അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾ അവസരം കിട്ടുമ്പോൾ വിചാരണ ചെയ്യപ്പെടുക തന്നെ വേണം.

ചുംബനം

ചുംബനവും ആശ്ലേഷവുമെല്ലാം മനുഷ്യബന്ധദാർഢ്യത്തിന്റെ ആവിഷ്ക്കാരപ്രകാരങ്ങളാണ്. മനസ്സും മനസ്സും തമ്മിൽ, വ്യക്തിയും വ്യക്തിയും തമ്മിൽ, സമൂഹവും സമൂഹവും തമ്മിൽ ഒന്നുചേരാൻ കഴിയുന്ന ഇടങ്ങൾക്ക് പ്രാമുഖ്യം നൽകേണ്ട അവസരമാണിത്. സങ്കുചിതതയുടെയും വിദ്വേഷത്തി ന്റെയും ഉപാസനാശക്തികളെ ആട്ടിയൊഴിക്കേണ്ടതുമുണ്ട്. പൊതു സ്ഥലത്തു് വെച്ചു് സുഹൃത്തുക്കള്‍ തമ്മിലും ബന്ധുക്കള്‍ തമ്മിലും വിവാഹ പങ്കാളികള്‍ തമ്മിലും ഉമ്മ വെയ്ക്കുന്നതും പരസ്പരം ആലിംഗനം ചെയ്യുന്നതുമെല്ലാം വ്യക്തിബന്ധങ്ങളെയും സാമൂഹികബന്ധങ്ങളെയും കൂടുതൽ ദൃഢപ്പെടുത്തുന്നതാണ്. അതിനുള്ള എല്ലാ ശ്രമങ്ങളെയും സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ അതിനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം നിഷേധിക്കുന്നതാണ് ഇന്ന് യുവാക്കൾ നേരിടുന്ന പ്രധാന പ്രശ്നമെന്ന് വരുന്നില്ല. കോഴിക്കോട്സംഭവം ഇങ്ങനെയൊരു കൂട്ടായ്മ്മയെ ഏറെ പ്രസക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. കൂടുതൽ ഗൌരവമേറിയ പ്രശ്നങ്ങളെ മുൻനിർത്തി, മറ്റു വിധത്തിൽ കാര്യക്ഷമവും ഫലപ്രദവുമായ സമരങ്ങളിലേക്ക് തിരിയേണ്ട യുവശക്തിയെ ഇത് വഴി തിരിച്ചുവിടാതെയും ശിഥിലമാക്കാതെയും നോക്കേണ്ടതുമുണ്ട്. അവയെ സംബന്ധിച്ച ധാരണയുറപ്പിക്കുന്നതിന് ഇത് ചെറുതായെങ്കിലും ഉതകിയെങ്കിലെന്നും ആശിക്കുന്നു.

ധാർമ്മികത നീതി നിയമo

എം.ജി.കോളെജ് ബോംബാക്രമണക്കേസ് പുനരന്വേഷിക്കാൻ ആഭ്യന്തരവകുപ്പ് മന്ത്രി ഉത്തരവിട്ടിരിക്കുന്നു. ഇത് നിയമപരവും ധാർമ്മികവുമായ ഒട്ടേറെ പ്രശ്നങ്ങളുൾക്കൊള്ളുന്നുണ്ട്.
സ്വന്തം ജീവനും ജീവിതവും പണയം വച്ചും ക്രമസമാധാനം പാലിക്കാൻ മുന്നിട്ടിറങ്ങുന്ന പോലീസുകാർക്കല്ല, അവരെ കടന്നാക്രമിക്കുന്ന ക്രിമിനലുകൾക്കാണ് മനുഷ്യത്വപരമായ സമീപനത്തിന് അർഹതയുള്ളതെന്ന് അധികാരത്തിന്റെ കുത്തകാവകാശിയായ മുഖ്യമന്ത്രി സാക്ഷാൽ ഉമ്മൻ ചാണ്ടി തന്നെ കോടതിയുടെ അംഗീകാരത്തോടെ തീർപ്പ് കല്പിച്ചുകഴിഞ്ഞ കേസാണിത്. അതിനുമേൽ ഏത് മന്ത്രിക്ക്, ഏത് ഉദ്യോഗസ്ഥനാണ് അന്വേഷണം നടത്താൻ കഴിയുക?

അന്വേഷണത്തിന്റെ പേരിൽ എന്തെങ്കിലുമൊന്ന് ഇവിടെ നടക്കണമെങ്കിൽ അനിവാര്യമായും വേണ്ട ഒന്നുണ്ട്: കേസിൽ തീർപ്പ് കല്പിച്ച ഉമ്മൻ ചാണ്ടി അധികാരസ്ഥാനത്തുനിന്ന് മാറി നിൽക്കുക.
പക്ഷേ, ധാർമ്മികതയും നീതിയും നിയമവുമൊക്കെ ആരോട് പറയാൻ???

ആചാരങ്ങളും വിശ്വാസങ്ങളും

തുടർന്നുപോരുന്ന ആചാരങ്ങളും ആഘോഷങ്ങളുമെല്ലാം നാം അതുപോലെ എന്നും പിൻതുടരേണ്ടവയാണോ? മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ വികാസചരിത്രത്തിൽ, സവിശേഷ സാംസ്ക്കാരികസന്ധികളിൽ, അപ്പോൾ വന്നുപെടുന്ന പ്രതിസന്ധികളെ മറികടക്കാൻ കണ്ടെത്തിയ വഴികളാണ് ഒട്ടുമിക്ക ആചാരങ്ങളും. പ്രതീക്ഷിതമോ അപ്രതീക്ഷിതമോ ആയുണ്ടാവുന്ന ആഹ്ലാദങ്ങളുടെ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടലായി ഒട്ടേറെ ആഘോഷങ്ങളും അന്നത്തെ സമ്പത്തെന്ന നിലയിൽ വന്നുചേർന്നിട്ടുണ്ട്. സ്വാഭാവികമായും ആ സാഹചര്യങ്ങളിൽ, മതവിശ്വാസത്തിന്റെ ഭാഗമെന്ന നിലയിലാണ് ഇതെല്ലാം നിലവിൽ വരുകയും തുടരുകയും വികസിക്കുകയും ചെയ്തത്. 

 എന്നാൽ, ഏതൊരു വികാസത്തിന്റെയും അനിവാര്യമായ ഭാഗമാണ് ഉറയൂരലും പുതിയവ കൈവരിക്കലും. അറിവിന്റെയും അവബോധത്തിന്റെയും വികാസത്തിലൂടെ പഴയ സങ്കല്പങ്ങളും വിശ്വാസങ്ങളും ആചാരങ്ങളും മതങ്ങളും തന്നെ കാലഹരണപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ശാസ്ത്രം നൽകുന്ന പുതിയ അറിവുകളും ഉൾക്കാഴ്ചകളും നമ്മെ നിരന്തരം നവീകരിക്കുമ്പോൾ ഒരു മതവിശ്വാസത്തിനും അതിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കാനാവാതെ വരുന്നു. 

എന്നിട്ടും നാം ഈ ആചാരങ്ങളെയും വിശ്വാസങ്ങളെയും കൈവിടാൻ തയാറാവുന്നില്ലെന്നത് വല്ലാത്തൊരു വൈരുദ്ധ്യമാണ്. വിദ്യാരംഭത്തിന്റെ പേരുപറഞ്ഞ് കുട്ടികളെ എഴുത്തിനിരുത്തി അവരിൽ അക്ഷരത്തോട് ഭും വിദ്വേഷവുമുണർത്തലും മതാചാരങ്ങളെ സമ്പന്നർക്ക് മാത്രമുള്ള ആഘോഷമാക്കിത്തീർക്കുന്ന ഹജ്ജും സാത്താനെ ഓടിക്കാൻ എന്ന പേരിലുള്ള പ്രാകൃതമായ കല്ലെറിയലുമെല്ലാം ഇവിടെ ഒത്തുവന്നപ്പോൾ, നമ്മിൽ അവശേഷിച്ച ചിന്താശേഷിയെക്കുറിച്ച് ശങ്കയേറുകയാണ്. 

 ആചാരങ്ങളെയും വിശ്വാസങ്ങളെയും നവീകരിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ അതത് മതത്തിനുള്ളിൽ നിന്ന് തന്നെയാണ് ഉയർന്നു വരേണ്ടത്. ഏതായാലും ഇന്നത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ അവിടെനിന്ന് തെല്ലും വെളിച്ചം പ്രതീക്ഷിക്കാനില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു!

ഗുരുക്കന്മാർ കുട്ടികൾക്കുമുന്നിൽ

ഗുരുക്കന്മാരുടെ വാക്കുകൾ അന്തിമമായി കണക്കാക്കണമെന്ന് മോദി.                                     വസ്തുതകളും ആശയങ്ങളും കുട്ടികൾക്കുമുന്നിൽ തുറന്നുവയ്ക്കുക, സ്വതന്ത്രമായി പരിശോധിച്ചും ചിന്തിച്ചും സ്വന്തമായ നിഗമനങ്ങളിലെത്താൻ അവരെ പ്രാപ്തരാക്കുക ഇതാണ് അധ്യാപകൻ ചെയ്യേണ്ടത്. അവസാനവാക്ക് അടിച്ചേല്പിച്ച് അവരുടെ കൂമ്പടയ്ക്കുകയല്ല.
എന്നാൽ ‘മതപാഠശാലകൾ’ക്ക് ഇത് സഹിക്കാനാവില്ല.
മോദിയുടെ പ്രസംഗത്തെ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നവർ അതിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന വന്ധ്യംകരണരാഷ്ട്രീയം കാണുന്നതേയില്ല!

ഓണം

ഓണം നമ്മെ സമത്വ സ്വപ്നങ്ങളിലേക്കും പ്രവർത്തനങ്ങളിലേക്കും നയിക്കട്ടെ.